زندگي ؛

 

       حکايت فرصت لحظه هاي تجلي و ظهور

                         چکامه اصيل کتاب سعادت و سرور

                                      مرواريد يگانه صدف شناخت و شعور

   

و تولد ؛

 

       آغاز اين فرصت

                         و کلمه اين کتاب

                                              و قطره اين صدف

                                                                    و راز اين آيت

 

ü    بعضي ها مثل خورشيد هستند ؛ منبع گرما و نور. بي مزد و منت، نور و گرماي خود را به سر و روي همه مي ريزن. از بس که ظاهر هستند، حضورشان ملموس نيست. انگار مانع هيچ چيز نيستن. اصلا نميخوان خود رو نشان دهند و به رخ بکشند و تظاهر کنن. به همين جهت حتي نميزارن اونها رو ببيني، همان طور که نمي توني به خورشيد خيره بشي. اما باز هم مثل خورشيد که اون دم دماي غروب، که رخ نمايانده و فرصت و  رخصتي پيدا شده که چشم تو چشمش بندازي، انگار بيقراره و تاب خودنمائي نداره و با شتاب خود رو تو افق هستي پنهان مي کنه؛ اين جور آدمها هم ، وقتي هستند و در کنار ما نفس مي کشن آنقدر همواره در حالت خدمت و کمک و ارزش آفريني هستند که رنگ استمرار وضع و حجب و حياشون، مانع درک حضور موثرشون ميشه، اما در يک مقاطعي که مي خواي دقيق به اونا نگاه کني و کمي قدرشونو بدوني ، مثل همون خورشيد دم غروب، چنان با سرعت از چنگ ما ميرن که جز حسرت، برات چيزي نميمونه :

     شربتي از لب لعلش نچشيديم و برفت          روي مه پيکر او سير نديديم و برفت

       گوئي از صحبت ما سخت به تنگ آمده بود    بار بربست و به گردش نرسيديم و برفت

            تازه وقتي نيستند، حضورشون رو بيش از غيبتشون احساس مي کني، درست مثل خورشيد که وقتي رفت معلوم ميشه که همون بود که لشکر ظلمت رو عقب رونده بود.

 

ü    بعضي ها مثل ماه هستند. نور رو از جاي ديگه گرفتن اما از اين که اون رو به ديگران برسونند دريغ ندارن. واسطه خير و رحمتن. آينه صافي هستند که هر چه دارند شفاف و صميمي ، در طبق اخلاص مي نهند . خيلي طبيعي اند. کم و زياد دارن. بدر دارن. هلال دارن. مثل ماه که حتي وقتي هلال باريکي داره اون مقدار نور رو ارزاني ديگران مي کنه ، هر چه و هر مقدار دارن به پاي ديگران مي ريزن. اگه هم دارن، مثل ماه بدر که مياد وسط آسمون و خودشو به همه نشون ميده و اميد مي پراکنه، همان جوري عمل مي کنن.

 

ü    بعضي ها مثل ابر هستند. به شکل هاي مختلف درميان. گاه تکه تکه اند، گاه جمع ميشن، گاه غمبار هستن و آبستن گريه. گاه فقط ظاهري هستن بدون اين که نم  پس بدن.

 

ü    بعضي ها مثل باد هستند؛ سر و صدا مي کنن و غرغرو هستن. به در و ديوار ميزنن، از همه جا سر درميارن، به همه جا نفوذ مي کنن. گاهي هر چي سر راهشون قرار بگيره خراب مي کنن، تازه غر هم مي زنن و دو قورت و نيمشون باقيه.

 

ü    بعضي ها مثل گل هستند؛ سرشار از طراوت و زيبائي و نشاط و عطر. از اين که اونا رو ميبيني لذت  ميبري. اونا اون قدر خوبن و دايره سعه وجوديشون وسيعه که حتي آدمهاي ناجور و بد رو هم زير پر و بال خود مي گيرن، مثل گل که حتي خارها رو براحتي به دوستي خود در کنار ميگيره. اما حضور و دوستي و تاثير اونا پايدار نيست و مثل گل، پنج روزه است.

 

ü    بعضي ها مثل آب هستند که خودش پاکه و ديگران رو هم پاک مي کنه. خالص و پاک و بي ريا هستن. هيچ گرهي در کارشون نيست . هميشه جاري هستن، جاري براي تاثير و تطهير:

              رو  به  رنگ  نقره  مهتاب  شو                  دور شو از کينه ها چون آب شو

              باش جاري و روان چون ماهتاب                 کي گره حاصل شود در کار آب

            ( اين دو بيت را از جناب آقاي دکتر نيک نفس به يادگار داشته ام)